Άρθρα σχετικά με τους πολίτες και τον πολιτισμό

Τα Ελληνικά Ταχυδρομεία και το Μπλόκο της Κοκκινιάς.

 

Στην ερώτηση αν η ιστορική μνήμη σε κρατάει η ζωντανό η απάντηση είναι καταφατική. H ζωή μας είναι ένα γράμμα δίχως επίλογο...Συνεχίζεται από γενιά σε γενιά τα ανθρώπινα κουβάρια φεύγουν...Ακολουθούν οι απόγονοι…Η ζωή προχωράει μπροστά ακάθεκτη. Αυτή μαζί με τη δύναμη ή την αδυναμία των ψυχών μας δίνουν τροφή στην ιστορία. Η ζωή γεννά γεγονότα…Τα γεγονότα ακολουθούν μια πορεία ολοκληρώνονται ή μένουν ανολοκλήρωτα και η ιστορία τα καταγράφει.

Στην κοκκινιά του μπλόκου ολοκληρώθηκε ένα έγκλημα έμεινε όμως ανεκπλήρωτος ο δόλος του.

Ας αρχίσουμε λοιπόν απ' την αρχή:

Μετά την οικονομική κρίση και την ύφεση του 1929 άρχισαν να παίρνουν κυρίως σάρκα και οστά οι φασιστικές και ναζιστικές ιδέες…Και να δημιουργούνται φασιστικές οργανώσεις. Στην Ελλάδα η πρώτη που δημιουργήθηκε ήταν η "Εθνική Ένωσις Ελλάς (ΕΕΕ) που δημιουργήθηκε το 1927 στην Θεσσαλονίκη και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη ζωή της πόλης αλλά και στις κεντρικές πολιτικές εξελίξεις έως το τέλος της Κατοχής το 1944.

Από το περιτύλιγμα και την προπαγάνδα των φασιστών που είχε λαϊκό περιτύλιγμα και βρώμικο περιεχόμενο πλανήθηκαν πολλοί παρασύρθηκαν και φόρεσαν τις στολές τις μπαλάσκες κι έγιναν…Στρατιώτες του…Υπηρέτες του.

…Υποτακτικοί μιας μεγάλης δήθεν ιδέας που ήθελε όμως να ξεχωρίζει τις φιλές σε καθαρές και βρώμικες να διχάζει και να δημιουργεί εχθρούς.

…Η καθαρή φυλή θα έπρεπε να επικρατήσει της βρώμικης με όλα τα μέσα…Με όλους τους τρόπους…Μέσω του πολέμου ή μέσω κάποιων φούρνων των στρατοπέδων συγκέντρωσης όπου στοιβάζονταν οι "βρώμικοι" οι "εχθροί" σαν τα σκουπίδια.

Ο φασισμός λοιπόν με αυτό του το σκληρό πρόσωπο βρήκε αντίσταση από όλους τους πολιτισμένους ανθρώπους.

Βρήκε αντίσταση από τους Έλληνες…

Στο Ρούπελ στη Κρήτη στη Μέση ανατολή στην αντίσταση πάνω στα ελεύθερα βουνά στα ολοκαυτώματα των χωριών και των πόλεων.

Το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων πολέμησαν το φασισμό όμως μια μικρή μειοψηφία συνεργάστηκε μαζί του. Έγινε υπηρέτης του…Φόρεσε τη κουκούλα κι υπόδειξε στους υποψήφιους εκτελεστές μακελάρηδες αυτούς που από το "τσούρμο" θα έστηναν στον τοίχο…Σε έναν από τους χιλιάδες τοίχους που άφησαν με την είσοδο της καυτής σφαίρας του φασίστα την τελευταία τους πνοή παλικάρια έλληνες που ακόμα και μπροστά στο θάνατο δεν άφησαν να τους δέσουν τα μάτια.

Ένας από αυτούς τους χιλιάδες τοίχους ήταν κι η Μάντρα της Κοκκινιάς. Κάθε γράμμα λοιπόν που φεύγει σήμερα από τα ταχυδρομεία της πόλης…Πάνω στο φάκελο του θα έχει την εικόνα που θα αξίζει όσο χίλιες λέξεις και θα μεταδίδει συνεχώς το μήνυμα

….Με τα όπλα τους εναντίων άοπλων κατάφεραν να μας φονεύσουν…Με την ψυχή το θάρρος και την αυταπάρνηση μας…Δεν τους αφήσαμε να κυριεύσουν τον κόσμο!  

Κάθε Μάντρα αυτής της χώρας σε κάθε πόλη…Πρέπει να μεταδίδει αυτό το μήνυμα! Μπράβο στα Ελληνικά Ταχυδρομεία!

 

Γιώργος Μουταφίδης.

Ιστορική μνήμη.

Γράφει στην εισαγωγή του βιβλίου "Έλληνες εναντίον Ελλήνων" από τις εκδόσεις "Αρχέτυπος" η Δήμητρα Νικολαίδου :

"Μόνο μελετώντας, όσο δυνατόν αποκομμένοι από τις προσωπικές μας προτιμήσεις, μπορούμε να αποφασίσουμε ελεύθερα ποιο μονοπάτι θα μας απομακρύνει γρηγορότερα από την τάση μας να βάζουμε το προσωπικό μας συμφέρον και ιδεολογία πάνω από το κοινό καλό. Και η μελέτη αυτή μπορεί να γίνει μόνο με ένα τρόπο:

Μακριά από τα όσα μάθαμε στο σχολείο, όσα ακούσαμε από τους δικούς μας κι όσα μας αρέσει να πιστεύουμε. Μακριά από όσα μας κάνουν να νιώθουμε άνετα στην όποια ιδεολογία μας. Κάπου εκεί, στο σημείο όπου κανείς νιώθει να τραβιέται το χαλί κάτω από τα πόδια του, μακριά από παρηγοριές και μακριά από λοιδορίες, τείνουν να κρύβονται οι απαντήσεις".

Γράφει η Γιώτα Σύκκα στην εφημερίδα καθημερινή στον φύλο της Παρασκευής 1 Σεπτέμβρίου 2017 στο άρθρο της "Μάνος Λοίζος": Ένα μουσικό… Πείραμα":

"Την περιπέτεια που είχε με τη λογοκρισία ο Μ.Λοίζος την έχει διηγηθεί πολλές φορές ο Λευτέρης Παπαδόπουλος. Στο "Δέκα παλικάρια", ο στιχουργός και δημοσιογράφος έγραφε " κι όλη τη νύχτα λέγαμε τραγούδια για τη λευτεριά" που τελικά έγινε "τραγούδια για τη λεβεντιά", ενώ οι στίχοι "Πίσω από την πόρτα το καρφί/και στο καρφί σακάκι", έγιναν: Πίσω από την πόρτα την κλειστή/ένα παλιό σακάκι".

Εντελώς αυθόρμητα ο νους μας συνθέτει την ερώτηση:

Μακριά από τα όσα μάθαμε στο σχολείο, όσα ακούσαμε από τους μας κι όσα μας αρέσει να πιστεύουμε...

Κι αν κάποιοι έζησαν τα γεγονότα; Κι αν πολλοί βίωσαν τη λογοκρισία και την ανελευθερία; Κι αν πολλοί και τα  βίωσαν και δεν υπάρχουν ή τα κουβαλούν μέσα τους πάνω τους με μορφή μόνιμης ψυχική ή σωματικής αναπηρίας;

Τότε; Μπορεί κάποιος να μην υπολογίσει τα γεγονότα να μην τα περιγράψει να μην τα μεταδώσει στις επόμενες γενιές;

Τι πρέπει να κάνει να αυτολογοκριθεί επειδή οι εποχές άλλαξαν; Επειδή σήμερα μπορούμε να γράφουμε και να μιλάμε ελεύθερα; Μα πως έγινε αυτό; Πόσοι θυσίασαν την ζωή τους και έπαιξαν την αξιοπρέπεια και τη σωματική τους ακεραιότητα κορώνα γράμματα;

Και δεν ήταν μόνο οι αριστεροί ήταν και οι μετριοπαθείς δεξιοί οι κεντρώοι. Όσοι ήταν δημοκρατικοί δέχτηκαν το βάσανο και τη σφαλιάρα του ολοκληρωτισμού τότε…Που όλα τα καταπλάκωνε η φοβέρα και οι στρατιώτες πάνω σε μοτοσυκλέτες με περικεφαλαίες και πανοπλίες που εκτελούσαν τυφλά τις πρόδηλα παράνομες διαταγές της "χούντας" και του καθεστώτος που αυτή επέβαλε.

Στην αγόρευση του μετά τη λήξη της αποδεικτικής διαδικασίας στη δίκη των βασανιστών του ΕΑΤ-ΕΣΑ (8 Σεπτεμβρίου 1975) ο στρατιωτικός επίτροπος Μιχαήλ Ζούβελος ανάφερε μεταξύ άλλων:

"Άπαντες κραδαίνοντες αυτόματα όπλα εισωρμούσαν εις την κατοικίαν του υπόπτου. Η έλλειψις εντάλματος συλλήψεως, η νύχτα και αι κλεισταί θύραι ήταν επουσιώδεις λεπτομέρειαι. Ο υπό σύλληψιν ακινητοποιείτο προ των εντρώμων οφθαλμών της συζύγου και των τέκνων του. Και μετά θυελλώδη έρευνα των πάντων απήγετο κυριολεκτικώς και μετεφέρετο εις το ΕΑΤ-ΕΣΑ".

Το άσυλο της κατοικίας; Η προστασία της παιδικής ηλικίας και η οικογενειακή ειρήνη; Γραμμένη στα παλαιότερα των υποδημάτων των εθνοσωτήρων…

" Και θεωρούντες προδοσίαν την προσπάθειαν επαναφοράς της νομιμότητος-Αυτοί που εξηκολούθησαν εθελοτυφλούντες να αποκαλούν "Επανάστασιν" την προδοσίαν-συνέλαβαν κι εβασάνισαν χυδαίως εντίμους αξιωματικούς τους Στρατού Ξηράς, της Αεροπορίας και του Ναυτικού. Θραύοντες καθίσματα επί των ώμων των και μαστιγώνοντες αυτούς ανηλεώς. Και ποια ποινή είναι αρκετή δι' εκείνους που επέτρεπαν εις δεκανείς να καταδιώκουν ορυώμενοι πλοιάρχους;

Ιδού κατάντημα κύριοι δικασταί, εθνικοφρώνων, που θα μας έσωζαν από τον κομμουνισμόν. Αυτά ως προς τους διοικητάς".

…Ο Ταγματάρχης Σπύρος Μουστακλής στην αποδεικτική διαδικασία δεν μπορούσε να γράψει ή να διαβάσει, λόγω της αφασίας. Καθισμένος σε μια καρέκλα και σηκώνοντας το αριστερό του χέρι σφιγμένο σε μια γροθιά, άρχισε με χειρονομίες να περιγράφει πως τον χτυπούσαν. Λίγο ποιο κάτω στο ακροατήριο ο βουλευτής κ. Μήνης ξεσπά σε κλάματα, ενώ ταυτόχρονα κρύβει το πρόσωπο του για να μη βλέπει…

Ο Μουστακλής συνεχίζει της χειρονομίες και αρχίζει να βγάζει η γραβάτα και το πουκάμισο του. Δείχνει το δεξί του ώμο στο δικαστήριο. Ο επίτροπος του Στρατοδικείου ρώτησε αν τον χτυπούσαν. Ο μάρτυρας απάντησε κάνοντας σπασμωδικές κινήσεις λέγοντας…"πατ πατ", "μπαμ-μπουμ". Στο λαιμό ρώτησε ο επίτροπος; Ο Μουστακλής απάντησε με πνιγμένη φωνή "Ναι,ναι". Ο επίτροπος πρότεινε να σταματήσει η εξέταση…(Απόσπασμα από το βιβλίο Οι δίκες της Χούντας".

Ο Επίτροπος του στρατοδικείου αναφέρει και για την εκπαίδευση των υποψήφιων βασανιστών στο Κέντρο Εκπαίδευσης Στρατιωτικής Αστυνομίας (ΚΕΣΑ):

"Αντί εν όπλοις να υπερασπίζονται τους συμπατριώτες των, υποχρεώθησαν να τους βασανίζουν. Υποχρεώθησαν και δεν παρουσιάστηκαν ως εθελονταί , όπως επεχειρήθη να εμφανιστούν...Αφού τους συνέτριψαν εις το ΚΕΣΑ κάθε ίχνος προσωπικότητος και ανθρωπισμού".

Για πρώτη φορά αν ενθυμούμαστε καλά στην ποινική δικαιοσύνη ακούστηκε για Πλύση εκγεφάλου από επίσημα όργανα του κράτους.

Η ιστορική μνήμη και τα ντοκουμέντα είναι ίσως το μοναδικό πειστήριο που υπάρχει όταν περνούν τα χρόνια…Γιατί τα χρόνια περνούν και πρέπει να μην λησμονούμε πως θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία…Προκειμένου να ζούμε δημοκρατικά.

Γιώργος Μουταφίδης.

 

 

 

Ας φροντίσουμε!

Τι εφόδια πρέπει να έχει ένας παιδικός σταθμός; Πως η ασφάλεια των παιδιών μέσα σε έναν τέτοιο χώρο μπορεί να εξασφαλιστεί στο μέγιστο βαθμό; Βιώνουμε μια εποχή που πέρα και πάνω από οτιδήποτε προέχει η σωματική και η ψυχική υγεία των παιδιών.

Το λεπτομερές ιατρικό ιστορικό η οικογενειακή κατάσταση και η καθημερινή συμπεριφορά των παιδιών στο χώρο του σταθμού…Βάζουν στο παιγνίδι και άλλες ειδικότητες πέρα από τους εκπαιδευτικούς (και οι νηπιαγωγοί εκπαιδεύουν). Η ιατρική φροντίδα καθώς και η συνεισφορά των ψυχολόγων και των κοινωνικών λειτουργών αυτή την εποχή είναι όχι απλά απαραίτητη αλλά κι επιβεβλημένη.

Βλέπουμε τα κρούσματα παιδικής βίας σε έξαρση…Την ένταξη παιδιών σε "κλειστές ομάδες" προσφορότερη περισσότερο από ποτέ. Το τσούρμο ακολουθεί το βίαιο ηγέτη  που τις περισσότερες φορές είναι παιδί το οποίο είχε πρόβλημα που δεν αντιμετωπίστηκε ποτέ κι από κανένα ειδικό. Γιατί; Υπάρχουν πολλές απόψεις όμως με λίγες κουβέντες όταν αφήνεις την τρίχα να γίνει τριχιά αυτή σε πνίγει.

Η μεγαλύτερη αντίδραση σε αυτή τη δύσκολη πραγματικότητα…Σε αυτές τις δυσάρεστες και πιεστικές συνθήκες ζωής είναι να βγάλουμε από τη λαίλαπα της κρίσης τη νέα γενιά.

 Να φροντίσουμε ώστε τη δική μας πίεση να μην την εισπράττουν τα παιδιά κι όταν την εισπράττουν γιατί ίσως ορισμένες οικογένειες πιέζονται πολύ…Η ομπρέλα η οποία θα έχει δημιουργηθεί από τους ειδικούς επιστήμονες να παρεμβαίνει εκεί που πρέπει κι όπως πρέπει.

Σε λίγο ανοίγουν οι παιδικοί σταθμοί.

 Ας φροντίσουμε…Να φροντίσουμε το μέλλον μας!

Γ.Μ

 

 

Χτυπήματα κάτω από τη ζώνη.

Ο ρόλος της Ιταλικής διπλωματίας την περίοδο 1919-1922 ήταν ανασταλτικός παράγοντας με δυσάρεστα επακόλουθα για τον Ελληνισμό.

Γράφει ο καθηγητής Δημήτρης Φιλιππής:

"Στη μικρά Ασία , λοιπόν,  συγκρούστηκαν οι "δυο αντίπαλοι αλυτρωτισμοί", η Ελληνική μεγάλη ιδέα και η italianita(δηλαδή, η αντίστοιχη ιταλική μεγάλη ιδέα για την ανασυγκρότηση μιας νέας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία κυριαρχούσε στην πολιτική σκηνή της χώρας από το πέρασμα του 19ου στον 20ο).

Εντούτοις, όσο κι αν αντίστοιχα ιδεολογήματα χαρακτήριζαν την εποχή κι ήταν κυρίαρχα τότε και σε άλλες χώρες, αναμφισβήτητο είναι ότι η Ελλάδα, είχε κληθεί στην Μικρά Ασία, εκτός των άλλων, για να προστατεύσει και τη μεγάλη ελληνική κοινότητα, ενώ η Ιταλία δεν είχε αντίστοιχο έρεισμα, δεδομένου ότι η δική της κοινότητα ήταν ευάριθμη και ιστορικά μη συμπαγής σε σχέση με την ελληνική."

καθώς επίσης και:

"Στη Μικρά Ασία εκτός από τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο είχαν συγκρουστεί και τα συμφέροντα Ελλάδας και Ιταλίας, και οι δυο χώρες λίγο έλειψε να έρθουν σε πόλεμο. Αυτή τη διαμάχη, την εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο ο Κεμάλ. Είναι ενδεικτικό ότι ο Μουσολίνι, που είχε αναλάβει πρωθυπουργός κατά τις τελευταίες πράξεις του μικρασιατικού δράματος, άφηνε να διαρρεύσει μέσω του φιλικού του τύπου ότι:

" Επιχαίρει  και συγχαίρει τον Κεμάλ δια την λαμπρήν νίκην του τούρκικου λαού και διά την απολύτρωσίν του από βαρβάρων τυράννων , νόθων απογόνων στης αρχαίας μεγάλης Ελλάδος."

Είναι γνωστά αυτά που έγιναν στο χώρο ευθύνης των Ιταλών στην Μικρά Ασία…Πολλοί μιλούν για ενίσχυση των Τούρκων ατάκτων με ιταλικά όπλα και πολεμοφόδια…

 

Γ.Μ 

Αναζήτηση

Ακούστε ζωντανά

Παρακολουθήστε ζωντανά

Skype

Ενδιαφέρουσες ιστοσελίδες

LegetøjBabytilbehørLegetøj og Børnetøj